nie. Wrz 15th, 2019

Telewizyjno – Filmowa Agencja Promocyjna

23 LUTEGO – OGÓLNOPOLSKIM DNIEM WALKI Z DEPRESJĄ. „DEPRESJA – cała prawda o lekach”- hasło tegorocznej akcji.

5 min read

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 2001 r. W tym dniu wiele instytucji publicznych i prywatnych, organizuje akcje upowszechniające i dostarczające wiedzy na temat zaburzeń psychicznych, w szczególności depresji. Celem jest również zmiana postaw społecznych w stosunku do osób cierpiących na depresję, a także zachęcanie samych chorych do specjalistycznego leczenia.

Ponieważ zgodnie z informacjami podawanymi przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), depresja jest obecnie jednym z najpoważniejszych problemów zdrowotnych na świecie, szczególnie właśnie w lutym, organizowane są liczne działania i inicjatywy na rzecz zapobiegania i leczenia depresji.

Depresja jest chorobą psychiczną, a osoba na nią cierpiąca postrzega rzeczywistość w czarnych barwach. Nie istnieje wyraźna granica między chandrą a depresją, jednak wyróżnione zostały kryteria, które pozwalają na jej trafną identyfikację.

Dziś często spotykamy się ze smutkiem i zmartwieniem. W wielu przypadkach stan taki jest przejściowy, po dłuższym lub krótszym czasie stan ten mija. Niestety u niektórych osób, taki stan utrwala się. Zazwyczaj jest to stan depresji.

Smutek, tak jak ból, jest nieodłącznym zjawiskiem ludzkiego istnienia. Mimo wspaniałych osiągnięć końca XX wieku, współczesny człowiek staje się coraz mniej radosny.

Źródłem smutku są: straty wszelkiego rodzaju, zawrotna szybkość życia, przeżycia bólu, cierpienia i inne utrapienia, a także żmudna droga poszukiwania własnej tożsamości.

Światowa Organizacja Zdrowia ocenia, że około 100 milionów ludzi na całym świecie jest w depresji. W starożytności smutek nazywano MELANCHOLIĽ. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku określenie to zostało stopniowo wyparte przez termin DEPRESJA.

W depresji smutek nachodzi człowieka bez uchwytnej przyczyny. Jakby za przykręceniem kontaktu wszystko gaśnie, świat traci swą barwę, przyszłość zamienia się w czarną ścianę nie do przebycia, a przeszłość w pasmo ciemnych wydarzeń, obciążających chorego poczuciem winy. Sposób przeżywania smutku oraz sytuacje go wyzwalające są tak różne, jak różne bywają reakcje ludzi. Znika normalna energia życiowa, każda decyzja staje się niesłychanie trudna. Najsłabsze sprawy urastają do rangi poważnych problemów.

Na co dzień wielu z nas przeżywa chwile, kiedy się czymś smuci, lecz smutek taki nie

jest tym samym, co depresja wyżej opisana.

Prawdziwa depresja charakteryzuje się kilkoma właściwościami:

1. Dominuje poczucie wewnętrznej pustki i jałowości, a nie tylko ogólny smutek.

2. Występuje zachwianie równowagi energii, apatia.

3. Bardzo wyraźnie zmniejsza się zwykłe poczucie humoru i pojawia użalanie się nad samym sobą.

4. Przeważają negatywne myśli i odczucia dotyczące własnej osoby, innych i przyszłości.

5. Pojawia się poczucie rezygnacji, przejawiające się w zaniku poczucia odpowiedzialności za siebie, a także charakteryzujące się utratą nadziei.

6. Napięcie, drażliwość.

7. Poczucie obniżonej sprawności pamięci i intelektu, trudności z koncentracją.

 

8. Niechęć do wykonywania czynności, które dotąd sprawiały radość.

9. Problemy ze snem, trudności w zasypianiu, częste wybudzanie się w nocy, wczesne.

10. Budzenie się lub przeciwnie – nadmierna senność.

11. Niechęć i unikanie kontaktów z ludźmi.

12. Poczucie małej wartości.

13. Poczucie winy i beznadziejności.

14. Zmniejszenie apetytu i związany z nim spadek masy ciała lub przeciwnie – wzmożony apetyt i przyrost masy ciała.

15. Dolegliwości fizyczne, takie jak zmęczenie, bóle (np. głowy, brzucha, kręgosłupa), uczucie ucisku w klatce piersiowej, zaparcia.

16. Spadek zainteresowań współżyciem seksualnym.

Co odróżnia depresję od chandry?

Przede wszystkim długość utrzymywania się dolegliwości. W przypadku chandry jest to zwykle kilka lub kilkanaście godzin. Z depresją mamy do czynienia, gdy objawy utrzymują się powyżej dwóch tygodni, a ich nasilenie jest znaczne. U osób chorych na depresję – dezorganizacji ulega życie rodzinne i zawodowe.

Przyczyny depresji:
— negatywny sposób myślenia
— przyjmowanie winy za nieszczęśliwe sytuacje
— przekonanie, że nic mnie dobrego nie spotka
— wspominanie raczej złych wydarzeń niż szczęśliwych
— samowzmacnianie się depresji
— zniekształcenie depresyjne pamięci, wspomnień
— uległy wzorzec zachowania
— przeżywanie uczucia skrępowania, lęku i wycofywanie się raczej niż podejmowanie wyzwań
— odkładanie problemów, nie podejmowanie prób rozwiązania ich
— błędy wychowawcze
— kłótnie, konflikty w domu
— zawstydzanie dziecka jako metoda wychowania
— otwarte faworyzowanie rodzeństwa
— stawianie wygórowanych wymagań
— psychiczne znęcanie się, molestowanie seksualne – tzw. zły dotyk
— błędne koła zachowań i myślenia depresyjnego

Przykłady myślenia depresyjnego:
– izolacja – myślenie, że to inni się ode mnie odsuwają
– szukanie w sobie winy
– brak wiary w siebie
– zniechęcenie, pasywność
– negatywne nastawienie wobec innych
– przekonanie, że prowadzę nieszczęśliwe życie

Depresja częściej pojawia się u osób cierpiących z powodu chorób somatycznych: choroba wieńcowa, cukrzyca, stan po udarze mózgu, choroba nowotworowa, niedoczynność tarczycy, a także w szczególnych okresach życia, np. po porodzie, w menopauzie, a w wieku podeszłym bywa także mylona z otępieniem.

Diagnoza.

Pierwsza wizyta lekarska poświęcona jest zwykle zgromadzeniu koniecznych do postawienia diagnozy informacji, takich jak objawy, które wywołują niepokój, czy historia chorób w rodzinie. W Polsce obowiązującym systemem klasyfikacyjnym jest ICD-10 (Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych) i według jej kryteriów oceniane jest nasilenie choroby (łagodne, umiarkowane, ciężkie). Pomocniczo stosuje się także badania psychologiczne, polegające głównie na wypełnianiu zadań testowych.

Leczenie depresji.

W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie w warunkach szpitalnych, należy jednak pamiętać, że jest ono ostatecznością. Zwykle wystarcza przyjmowanie leków, dające najlepsze efekty terapeutyczne i poprawę stanu, gdy połączone jest z psychoterapią.

Depresja jest uleczalna.
Jest chorobą, gdy chorujesz udajesz się do lekarza i przyjmujesz zapisane leki. Przychodzisz na kontrole. Lekarz prowadzący, bierze odpowiedzialność za Twoje leczenie – reszta zależy od Twojej współpracy z nim. Alkohol nie jest lekarstwem na smutek. Z czasem pogłębi depresję, albo popadniesz w uzależnienie.

Ważne decyzje odłóż na później.

 

 Agnieszka Krizel

 

Źródło: www.psychologia.wieszjak.pl