pon. Wrz 23rd, 2019

Telewizyjno – Filmowa Agencja Promocyjna

Byliśmy gośćmi Rady Europy

3 min read

Rada Europy (Council of Europe, co obejrzymy na fotografiach), to organizacja państw europejskich utworzona w Londynie 5 maja 1949. Członkami założycielami były:

Królestwo Belgii,

Królestwo Danii,

Republika Francuska,

Irlandia,

Republika Włoska,

Wielkie Księstwo Luksemburga,

Królestwo Holandii,

Królestwo Norwegii,

Królestwo Szwecji,

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii.

 

Do Rady Europy należy obecnie 45 państw, natomiast 2 państwa (Białoruś i Monako) mają oficjalny status państw kandydujących. Ponadto status obserwatorów przy Komitecie Ministrów Rady Europy posiadają: Stany Zjednoczone, Meksyk, Kanada, Stolica Apostolska, Japonia, a przy Zgromadzeniu Parlamentarnym: Kanada, Izrael i Meksyk.

Warunkami przyjęcia do Rady Europy są: demokratyczny charakter rządów w danym kraju, respektowanie praw człowieka i podstawowych wolności, wolne wybory, gospodarka rynkowa, zgodność norm prawnych w danym państwie z wymogami Rady, rozwój demokracji na szczeblu lokalnym, wolność tworzenia partii politycznych i związków zawodowych, swoboda zrzeszania się, wolność prasy i mediów, niezawisłość sądownictwa, zagwarantowanie udziału kobiet w instytucjach państwowych, np. w parlamencie. W razie niedopełnienia tych warunków następuje zawieszenie, a następnie wykluczenie państwa-członka. Członkiem Rady Europy może zostać jedynie kraj europejski. Możliwy jest status członka stowarzyszonego, obserwatora (posiadają go np. Stany Zjednoczone, Kanada i Japonia) lub gościa specjalnego organizacji.

Organami Rady są: Komitet Ministrów, w skład którego wchodzą ministrowie spraw zagranicznych (lub inna osoba, niekoniecznie członek rządu) oraz organ obradujący – Zgromadzenie Parlamentarne składające się z przedstawicieli parlamentów narodowych, zajmuje się ono opiniami i konsultacjami niezbędnymi w działalności Rady – Polska posiada w nim 12 przedstawicieli, my poznaliśmy tylko jednego z nich, ściślej… jedną. W latach 90. zainicjowano nową formę spotkań członków, tzw. szczyty szefów państw i rządów krajów członkowskich. Siedzibą Rady Europy jest Strasburg, oficjalnymi językami: angielski i francuski. Statut jest złożony w archiwum rządu Zjednoczonego Królestwa, które jest depozytariuszem układu o powstaniu Rady Europy.

Według swego statutu organizacja ta może zajmować się wszystkimi problemami europejskimi, jeśli nie dotyczą one sfery wojskowości i obronności, wskutek czego jej działalność koncentruje się głównie na: demokracji, kulturze i ochronie dziedzictwa narodowego, edukacji, ochronie środowiska, sprawach socjalnych oraz ochronie praw człowieka. Celem Rady jest „osiąganie ściślejszego związku między jej członkami, dla ochrony i popierania ideałów i zasad, które stanowią ich wspólne dziedzictwo na rzecz ich postępu gospodarczego i społecznego”. Organizacja wydaje akty określane mianem konwencji – nie mają one charakteru wiążącego, pełnią rolę wytycznych i tworzą standardy prawa. Za nieprzestrzeganie konwencji Rada nie może nałożyć żadnych sankcji na dany kraj, jest to m.in. wynikiem zasady jednomyślności obowiązującej w Radzie Europy przy podejmowaniu decyzji, która często prowadzi do paraliżu działań organizacji. Do tej pory Rada uchwaliła m.in. następujące konwencje: Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (1950), Europejską Kartę Socjalną (1961), a także Konwencję na temat Bioetyki (1997). Odgrywa też ważną rolę w tworzeniu prawa europejskiego, pomagając w opracowaniu wielu europejskich traktatów.

Byliśmy gośćmi RE i wzięliśmy udział w sympozjum pt. „Rola Rady Europy na politycznej scenie krajów europejskich”.

________________

(red.)