pon. Kwi 6th, 2020

Telewizyjno – Filmowa Agencja Promocyjno – Informacyjna

Kontrowersyjny IV Kongres Ruchów Miejskich już za nami

5 min read

W Gorzowie Wielkopolskim spotkali się aktywiści z wielu polskich miast. Połączyło ich wspólne dążenie do diametralnych zmian  w rozwoju polskich miast. W kongresie udział wzięło około 300 osób  – przedstawicieli 55 miast polskich i z Europy.

Przyjęto 15 tez:

  1.  Mieszkańcy i mieszkanki mają niezbywalne prawo do miasta. To prawo do korzystania z zasobów miasta i prawo do współdecydowania o najważniejszych sprawach miasta oraz mieszkanek i mieszkańców. Tych praw nie można nas pozbawić. Miasto jest dla mieszkanek i mieszkańców, bo to jest środowisko naszego życia, a biznes, władza, polityka winny służyć nam i miastu.
  2. Demokracja miejska to dla nas nie tylko wybory, lecz ciągła partycypacja mieszkańców w realnym podejmowaniu decyzji o mieście, oparta na edukacji obywatelskiej. By partycypacyjna demokracja miejska mogła dobrze działać, konieczne jest wypracowanie i wdrożenie potrzebnych narzędzi proceduralnych, takich jak referenda lokalne, inicjatywa uchwałodawcza mieszkańców, panele i sądy obywatelskie, planowanie partycypacyjne, konsultacje społeczne, budżet partycypacyjny i inne.
  3. Budżet miasta musi trafnie wyrażać potrzeby i aspiracje mieszkańców, które określają oni w trakcie ciągłego, obywatelskiego dialogu. Obok budżetów partycypacyjnych, zwanych także obywatelskimi, dotyczących niewielkiej części finansów miejskich – mieszkańcy powinni mieć znaczący wpływ na decyzje o dużych wydatkach inwestycyjnych oraz długoterminowe plany finansowe miasta.
  4. Podstawową powinnością wspólnoty miejskiej jest opieka nad słabszymi jej członkiniami i członkami, zgodnie z zasadami społecznej sprawiedliwości. W szczególności – przeciwdziałanie biedzie, wykluczeniu, bezdomności, wspieranie mieszkańców w potrzebie z innych powodów, chronienie mniejszości zagrożonych dyskryminacją.
  5. Miasto ma wspierać lokalny biznes, który nie zawsze może konkurować z globalnymi korporacjami. Energia gospodarcza mieszkańców, zwłaszcza realizująca się w handlu i usługach, sprzyja lokalnej akumulacji kapitału, rozwojowi i zamożności miasta i tworzeniu stabilnych więzi gospodarczych.
  6. Dość umów śmieciowych – praca finansowana z miejskich środków publicznych powinna być wzorcowa pod względem warunków pracy i płacy. Pozwalają na to klauzule społeczne stosowane w przetargach, ich wdrażanie to obowiązek władz.
  7. Miasto ma zapewniać mieszkania dostępne dla najliczniejszej grupy przeciętnie zamożnych mieszkanek i mieszkańców – lokale komunalne oraz w budynkach prywatnych. Polityka mieszkaniowa ma gwarantować mieszkania socjalne najuboższym, obronę praw lokatorek i lokatorów, zaangażowanie miasta w powstawanie dostępnych mieszkań na wynajem i podnoszenie jakości istniejącego zasobu komunalnego. Dość monopolu komercyjnego budownictwa deweloperskiego mieszkań na sprzedaż za kredyt, ograniczającego dostęp do mieszkania dużym grupom ludności.
  8. Jakość życia mieszkanek i mieszkańców zależy od zakresu, dostępności i poziomu usług publicznych, które ma zapewnić miasto – często temu nie sprzyja ich prywatyzacja lub komercjalizacja. Usługi publiczne obejmują systemy transportu i inne usługi komunalne, edukację, służbę zdrowia, usługi opiekuńcze, opiekę społeczną, sport masowy i rekreację, kulturę i rozrywkę, i in.
  9. Rozwój zrównoważony wymaga ochrony środowiska, zwłaszcza środowiska przyrodniczego, którego stan jest istotnym czynnikiem kształtującym warunki życia w mieście. Hałas, zanieczyszczenie powietrza i wody, emisyjna i marnotrawna energetyka i transport, rabunkowa gospodarka ziemią i wodą, zajmowanie terenów zieleni pod inwestycje, ubytek drzew, nadprodukcja niesortowanych i nieprzetwarzanych odpadów – to podstawowe wyzwania dla „miejskiej ekologii”.
  10. Transport zrównoważony musi opierać się na wysokiej jakości systemie powszechnie dostępnej komunikacji publicznej, ruchu pieszym i rowerowym zmniejszając rolę transportu samochodowego. Tylko wzmocnienie systemu komunikacji publicznej w integracji z ruchem pieszym i rowerowym, tworzy warunki dla sprawnego przemieszczania się w obrębie miast i obszarów metropolitalnych.
  11. Dość chaosu! Ład przestrzenny warunkuje sprawne funkcjonowanie miasta, minimalizując konflikty interesów w przestrzeni, a troska o estetykę przestrzeni sprzyja dobrostanowi i atrakcyjności miasta. Ład przestrzenny nie powstaje w wyniku niezależnych, jednostkowych decyzji inwestycyjnych konkurujących podmiotów biznesowych – przeciwnie, one go degradują na dużą skalę. Jest on efektem kompleksowej, świadomej polityki przestrzennej, miejskiej i krajowej.
  12. Rewitalizacja zdegradowanych i historycznych obszarów miejskich to jedno z głównych wyzwań, przed którym stoją polskie miasta, od sprostania któremu zależy ich rozwój i podtrzymanie tożsamości. Jest ona publicznym, zintegrowanym działaniem podejmowanym we współpracy z lokalną społecznością i w jej interesie, mającym kompleksowy charakter, nie ograniczonym do remontów, obejmującym wymiar społeczny (nacisk na funkcję mieszkaniową), ekologiczny, gospodarczy i urbanistyczno-architektoniczny.
  13. Kultura jest podstawą i źródłem miejskiego sposobu życia. Misją Miasta jest uczynienie wartości kultury dostępnymi dla ogółu mieszkanek i mieszkańców, nie tylko elit, także w zakresie przygotowania do udziału w kulturze przez powszechną edukację. Powszechne uczestnictwo w kulturze czyni nasze życie lepszym, a Miasto – atrakcyjnym.
  14. Potrzebna jest długofalowa dekoncentracja kraju, zwłaszcza instytucji publicznych, sprzyjająca rozwojowi całości jego obszaru. Dekoncentracja polega na lokalizowaniu instytucji krajowych w różnych miastach, poza stolicą, a instytucji regionalnych – także poza miastami wojewódzkimi. Ma wymiar społeczny, gospodarczy, kulturalny.
  15. Suburbanizacja – żywiołowe rozlewanie się strefy zurbanizowanej daleko poza miasto – to destrukcyjny, patologiczny proces, który należy systemowo powstrzymywać. Suburbanizacja niszczy wieś i miasto, łamie zasady zrównoważonego rozwoju, jest sprzeczna z wizjami „miasta zwartego” i „miasta krótkich dróg”. Powoduje znaczne straty środowiskowe, ekonomiczne i społeczne – przez nadmiarową konieczność ciągłego przemieszczania się ludzi po wielkich obszarach oraz przesyłania towarów, transportowania wody, ścieków, opału, energii, odpadów, i in.

Osobną kwestią jest sprawa uchodźców i tutaj ponownie w grę wchodzi tzw. poprawność polityczna, która wszelkie odstępstwa od narzuconych norm nazywa: ksenofobią, dyskryminacją itd. Trudno oprzeć się wrażeniu, że na rozkaz z góry, mamy do czynienia z polityczną ustawką w którą wprzęgnięto lokalne władze. Tym samym zmiana tzw. elit powinna odbyć się już od poziomu sołectw. Marny prognostyk na przyszłość – układ nie tylko poszukuje nowych dróg wyjścia z opresji i ciągle rządzi i nic tego nie zmieni przez najbliższe lata, jedną nogą tkwimy w poprzednim ustroju. Cóż, o prawdziwej demokracji możemy mówić dopiero po upływie 100 lat, a za nami dopiero pierwsza „ćwiartka”.

___________________

(red.)

Mat.https://www.facebook.com/CzasMieszkancow