19 kwietnia 2021

TELEWIZYJNO FILMOWA AGENCJA PROMOCYJNA

TUCHOLSKA OFICYNA KULTURALNA i SPOŁECZNA tokIs – press tv

Nasze kalendarium: 4 KWIETNIA

4 min read

0b66457060af54dea8c97384c48cd930MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ WIEDZY O MINACH I DZIAŁAŃ ZAPOBIEGAJĄCYCH MINOM.

Święto ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/60/97 w 2005 roku.

Obchody mają na celu prowadzenie akcji przeciwminowych w krajach, w których miny i materiały wybuchowe pozostałe po wojnie stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia i życia ludności cywilnej oraz utrudniają społeczny i gospodarczy rozwój na poziomie kraju i regionu.

Miny lądowe oraz niewypały blokują drogi w Afganistanie, Sudanie, Kambodży i Demokratycznej Republice Konga. Blokują również dostęp do szkół i szpitali w Laosie, Gazie i Nepalu.

Zanim ONZ uchwalił Międzynarodowy Dzień Wiedzy o Minach i Działań Zapobiegających Minom 8 grudnia 2005 roku, który przypada na 4 kwietnia, już w 1992 roku powstała Kampania na Rzecz Zakazu Min z inicjatywy sześciu pozarządowych organizacji:

 

  • Międzynarodowej Organizacji Niepełnosprawnych
  • Organizacji Praw Człowieka
  • Międzynarodowej Organizacji 'Medico'
  • Grupy Doradczej ds. Min
  • Organizacji 'Lekarze dla Praw Człowieka'
  • Amerykańskiej Fundacji Weteranów Wojny Wietnamskiej

 

Organizacje te działały w różnych krajach: Afryce, Azji, na Bliskim Wschodzie i w Ameryce Łacińskiej. Były świadkami tego, jak straszliwe efekty stosowania min wpływają na spowolnienie, a nawet zahamowanie rozwoju tych krajów.

Organizacje te doszły do wniosku, że jedynie całkowity zakaz stosowania min może rozwiązać te tragiczną sytuacje. Utworzono ICBL (Międzynarodowa Kampanie na Rzecz Zakazu Stosowania Min) – jako organ koordynujący wspólne działania.

Organizacje założycielskie wniosły praktyczną wiedzę o problemie min. Różne aspekty problemu dotyczyły takich dziedzin, jak:

 

  • prawa człowieka,
  • prawa dzieci, rozwój,
  • uchodźctwo,
  • pomoc medyczna i humanitarna.

 

Nie bez znaczenia były tez kontakty organizacji założycielskich ze społecznościami z rożnych zakątków świata.

A miny – to wykonany fabrycznie lub przygotowany z dostępnych materiałów bezpośrednio na polu walki ładunek materiału wybuchowego z urządzeniem inicjującym i zabezpieczającym, umieszczony w obudowie, często wodoszczelnej. W zależności od przeznaczenia może zawierać też elementy rażące – kawałki metalu a nawet kamienie.

Specjalną kategorię stanowią miny pułapki – specjalnie preparowane ładunki wybuchowe, których sposób wykonania, założenia czy wyglądu ma „zachęcić” przeciwnika do uruchomienia ukrytego zapalnika inicjującego wybuch ładunku.

Nawet po zakończeniu jakiegokolwiek konfliktu ta broń stanowi zagrożenie dla ludności cywilnej, wracającej na tereny objętych byłym konfliktem zbrojnym.

Ci co przeżyli wybuch miny, są kalekami do końca życia i cierpią na liczne obrażania, wśród których wymienić można konieczność amputacji jednej lub kilku kończyn, miejscowe obrażenia, poparzenia, ślepotę, czy pękniętą błonę bębenkową. Obrażenia takie stanowią wyzwanie nawet dla najbardziej wytrawnych chirurgów, nie mających zazwyczaj do czynienia z tego typu ranami w ich cywilnej praktyce.

Niezależnie od obrażeń fizycznych ofiary niejednokrotnie doświadczają traumy psychicznej. Utrata kończyny jest rujnującym wydarzeniem, któremu niejednokrotnie towarzyszy wstyd, utrata godności i poczucia własnej wartości. Otoczenie może to wrażenie dodatkowo pogłębiać – przez wykluczanie bądź dyskryminację niepełnosprawnej osoby. Dlatego też dla wielu spośród ofiar niezbędnym jest wsparcie psychiczno – społeczne, niezależnie od szkolenia zawodowego, pomocy finansowej i koniecznego skłaniania do osiągnięcia finansowej samodzielności.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że cierpią najmłodsi, a przeciętny człowiek, który nie miał do czynienia z jakimkolwiek konfliktem, nie zdaje sobie sprawy, że na wszystkich kontynentach zdarzają się do tej pory wypadki z niewybuchami.

 

 

 

OGÓLNOPOLSKIE ŚWIĘTO WOJSKOWEJ SŁUŻBY ZDROWIA.

 

Służba zajmująca się całokształtem spraw medyczno-sanitarnych w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Do zadań WSZ należy:

 

  • utrzymanie i wzmacnianie stanu zdrowotnego składu osobowego Sił Zbrojnych – przez dobór do wojska zdolnych do służby wojskowej obywateli, stałą kontrolę ich stanu zdrowia, wczesne wykrywanie i leczenie zachorowań, nadzór nad wychowaniem fizycznym i szkoleniem;

 

  • zabezpieczenie sanitarno – higieniczne i przeciwepidemiczne wojsk – poprzez nadzór nad higieną zakwaterowania, żywienia, pracy, zaopatrzenia w wodę, higienę osobistą itp., szczepienia ochronne, wykrywanie i izolację chorych zakaźnie, stosowanie reżymu przeciwepidemicznego, prowadzenie oświaty sanitarnej;

 

  • prowadzenie szkolenia sanitarnego w zakresie udzielania pierwszej pomocy i szkolenie medyczne personalu Sił Zbrojnych pod względem fachowym i wojskowo – medycznym oraz umiejętności działania w warunkach polowych w ramach systemu leczniczo – ewakuacyjnego;
  • przygotowanie Sił Zbrojnych pod względem materiałowym i mobilizacyjnym na wypadek wojny;

 

  • prowadzenie prac naukowo-badawczych mających na celu znalezienie najlepszych metod zabezpieczenia medycznego wojsk w czasie pokoju i wojny.

 

Wojskowa Służba Zdrowia jest ściśle powiązana z cywilną służbą zdrowia od której działania zależy dobry stan zdrowotny uzupełnień, stan sanitarno – higieniczny środowiska otaczającego wojsko, a w czasie wojny rozwój bazy materiałowej tyłów.

Cywilna służba zdrowia w czasie wojny przejmuje do dalszego leczenia rannych i chorych ewakuowanych z zakładów WSZ, a także zajmuje się uzupełnianiem jej kadr. W czasie pokoju organizacja WSZ dostosowana jest przede wszystkim do stacjonarnego systemu pracy.

 

Agnieszka Krizel

Fot. afryka.org

Please follow and like us:
Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook