Żółta skrzynka wysokiego ryzyka

Wisi przed każdym domem, w jej wnętrzu mieści się najczęściej główny zawór lub też licznik zużycia paliwa. Tak, czy inaczej w przeważającej ilości, urządzenie to znajduje się w złym stanie technicznym – skrzynki gazowe na tucholskich budynkach.

TOKiS – PRESS zainteresował się tą sprawą ponad rok temu, dzięki swojemu korespondentowi, który zupełnie słusznie przejął się stanem urządzeń gazowych, które stanowią o bezpieczeństwie mieszkańców!

Żółta skrzynka obecnie wcale nie musi mieć takiego koloru, ale odpowiedzialnym za jej stan jest właściciel (administrator) budynku, to, co mieści się w jej środku należy już do gazowników. Niestety i jedni i drudzy kompletnie nie przejmują się stanem skrzynek przerzucając się odpowiedzialnością. W takim razie można odnieść wrażenie, że również stan instalacji gazowych w budynkach może wymagać interwencji instalatorów. Oczywiście, istnieją kontrole, ale czy przeprowadzane są rzetelnie, skoro problem jest aż tak widoczny?

Powstała swoista galeria wybranych skrzynek gazowych, które właściciele budynków bez trudu rozpoznają. Oczywiście, część z nich znajduje się w stanie dobrym, czy wręcz idealnym, jednak niektóre znajdują się w takim stanie, że interwencja gazowników lub organu kontrolnego jest potrzebna od zaraz. Zaniedbania mogą być groźne i bez wątpienia stoją w sprzeczności z apelami, które każdego roku przed sezonem grzewczym ponawiają strażacy.

Zgodnie z wewnętrznym regulaminem PSG odpowiedzialność dostawcy gazu kończy się na kurku głównym, bezpośrednio za gazomierzem. Zgodnie z Uchwałą nr W 4/91 Trybunału Konstytucyjnego RP z dnia 4.12.1991 r. własność urządzeń wymienionych w art. 49 kc przechodzi na przedsiębiorstwo lub zakład z chwilą faktycznego połączenia z siecią przedsiębiorstwa danej wewnętrznej instalacji. W tym miejscu należy jednak zauważyć, że PSG), chcąc pozbyć się problemów z tzw. wyciekami gazu na wewnętrznych instalacjach gazowych, wolała przenieść odpowiedzialność na zewnątrz budynku, co nie oznacza pozostawienia nadal tej odpowiedzialności wewnątrz budynku, tam gdzie funkcjonuje tzw. stara instalacja gazowa, z zamontowanymi gazomierzami wewnątrz budynku.

Nie wolno jednak upraszczać stwierdzeń, że np. spółdzielnia czy też wspólnota mieszkaniowa mają prawo przejęcia takiej instalacji, bowiem o tym decyduje zapis art. 158 kc, który jest bardzo jednoznaczny i transparentny w swojej ocenie, wskazując nieważność czynności prawnej, która nie jest wykonana w formie aktu notarialnego, z zakresu przeniesienia własności do urządzeń tzw. „własności instalacyjnej”. Decyzję o wymianie instalacji podejmuje w takim wypadku właściciel lokalu i dostawca gazu – PGNiG.

W sprawach nieuregulowanych decyduje zawsze zapis notarialny z odniesieniem do Działu I – podrubryka 1.4.3 ksiąg wieczystych.

Należy również zwracać uwagę na to, przez czyj grunt, czy też przez czyj budynek przechodzi instalacja gazowa, gdyż wówczas może zachodzić potrzeba ustalenia tzw. służebności przesyłu na drodze sądowej, gdy właściciel danego terenu lub części budynku nie wyraża zgody, a nie ma innej formy dostawy gazu.

Zagadnienie samej interpretacji prawnej przejścia instalacji przez dany grunt lub daną cześć budynku, musi uwzględniać zasadę „ochrony prawa własności”, a w dalszej kolejności odniesienie do zapisu art. 191 kc – połączenie rzeczy ruchomej z nieruchomością.

Każda instalacja gazowa wykonana w terenie czy też podlegająca modernizacji, z przeniesieniem kurka gazowego na zewnątrz budynku, musi obligatoryjnie być oznaczona geodezyjnie na mapie zasadniczej. Brak takiej inwentaryzacji może powodować nałożenie obowiązku dodatkowej kontroli ze strony PINB i możliwość nałożenia kary finansowej na właściciela, zarządcę lub administratora obiektu.

Zatem, na kim spoczywa obowiązek utrzymania w należytym stanie skrzynek gazowych, w których znajdują się kurki główne instalacji gazowej?

Odpowiada zarządca

Stosownie do treści art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 roku (DzU z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 tejże ustawy. Obiekt budowlany należy więc użytkować m.in. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Na właścicielu lub zarządcy budynku ciąży w szczególności obowiązek zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania oraz zapewnienie warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem obiektu, w tym dotyczących zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz – odpowiednio do potrzeb – w energię cieplną i paliwa. Te same podmioty są zobowiązane do zapewnienia możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego budynku.

W myśl art. 7 cytowanej ustawy, warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych, a także warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wyżej wymienione wymagania, zaliczone są do przepisów techniczno-budowlanych określanych w drodze rozporządzenia przez właściwego ministra. Z punktu widzenia opiniowanego zagadnienia, szczególnie istotne jest przywołanie w tym miejscu dwóch aktów prawnych, wydanych na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w treści art. 7 Prawa budowlanego, a mianowicie:

rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 roku (DzU nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz

rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków miesz­kalnych z 16 sierpnia 1999 roku (DzU nr 74, poz. 836 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią § 159 pierwszego z przytoczonych powyżej rozporządzeń, instalacja gazowa budynku zasilanego z sieci gazowej powinna mieć zainstalowany na przyłączu kurek główny, umożliwiający odcięcie dopływu gazu. Kurek ten powinien być zainstalowany na zewnątrz budynku przy ścianie, w wentylowanej szafce wykonanej co najmniej z materiału trudnozapalnego, we wnęce ściennej lub w odległości nieprzekraczającej 10 metrów od zasilanego budynku, w miejscu łatwo dostępnym i zabezpieczonym przed wpływami atmosferycznymi, uszkodzeniami mechanicznymi i dostępem osób niepowołanych. W myśl zaś treści § 43 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych z 16 sierpnia 1999 roku, instalacja gazowa powinna w okresie jej użytkowania zapewnić możliwość bezpiecznego korzystania z urządzeń gazowych, zgodnego z warunkami założonymi w projekcie instalacji.

Szczególnie istotny jest fakt, iż obie regulacje – jak wspomniano powyżej – znajdują się w aktach prawnych wydanych na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w treści art. 7 Prawa budowlanego. Z tego faktu można bowiem wywieść do kogo regulacje te są adresowane. Skoro treść art. 7 Prawa budowlanego odnosi się wprost do treści art. 5 tej ustawy – w którym wymienia się szczególne obowiązki ciążące na właścicielu lub zarządcy budynku – to uznać należy, iż adresatem przepisów szczególnych zawartych w obu cytowanych wyżej rozporządzeniach są właśnie właściciele i zarządcy budynków.

W konkluzji uznać, więc należy, iż to właśnie te podmioty, a więc właściciel lub zarządca budynku, są odpowiedzialni za zainstalowanie i utrzymanie w należytym stanie szafek gazowych, których zadaniem jest przecież zapewnienie bezpiecznego użytkowania instalacji gazowej.


(red.)

Fot. Włodzimierz Malinowski

http://www.instalator.pl/2015/05/elementy-instalacji-gazowej-szafka-na-gaz/ dr inż. Zbigniew Tomasz Grzegorzewski

polskiinstalator.com.pl

administrator24.info