29 września 2020

„Państwowe Pogotowie Ratunkowe”, czyli… powrót do przeszłości?

5 min read

Prawo i Sprawiedliwość dalej wprowadza swoje zmiany, tym razem majstruje przy zespołach ratunkowych i… dobrze. Ponieważ zmiany są istotne, wielu szefów szpitali z PO-wskimi korzeniami, zapewne trafi szlag i to też jest… dobre. A podmiot najważniejszy – pacjent, zyska, czy straci na tych zmianach? Rozważmy samodzielnie…

Projekt ustawy dotyczy przede wszystkim:

1) tzw. „upaństwowienia” systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego;

2) zatrudniania członków zespołów ratownictwa medycznego i dyspozytorów medycznych wyłącznie na podstawie stosunku pracy;

3) zmian w systemie kształcenia podyplomowego ratowników medycznych i dyspozytorów medycznych;

4) rezygnacji ze specjalistycznych zespołów ratownictwa medycznego na rzecz zespołów podstawowych w co najmniej trzyosobowym składzie i zespołów motocyklowych;

5) powołania wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego w miejsce lekarzy koordynatorów ratownictwa medycznego; 6) powołania Krajowego Centrum Monitorowania Ratownictwa Medycznego (KCMRM).

Celem realizacji zadań z zakresu ratownictwa medycznego, projektodawcy proponują rozwiązania polegające na powierzeniu wykonywania umów na świadczenia zdrowotne w rodzaju ratownictwo medyczne, wyłącznie podmiotom publicznym tj. samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej lub jednostkom budżetowym oraz spółkom kapitałowym z co najmniej większościowym udziałem Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, lub publicznych uczelni medycznych. Przy czym projekt ustawy przewiduje możliwość wspólnego ubiegania się podmiotów leczniczych o zawarcie umowy na zadania zespołów ratownictwa medycznego. Natomiast finansowanie świadczeń z zakresu ratownictwa medycznego, zgodnie z projektem, będzie się miało odbywać w formie dotacji celowej przekazywanej z budżetu państwa do NFZ, na realizację zadania powierzonego dyrektorowi oddziału wojewódzkiego NFZ przez właściwego wojewodę (przepisy dotyczące zawierania umów w trybie konkursu ofert lub rokowań mają nie być stosowane).

Zgodnie z projektowanymi zmianami wykonywanie zawodu  ratownika medycznego będzie możliwe po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu ratownika medycznego oraz uzyskaniu wpisu do rejestru ratowników medycznych. Prawo wykonywania zawodu będzie wydawał wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ratownika medycznego. Prawo wykonywania zawodu stanowi konsekwencję wprowadzenia Państwowego Egzaminu Ratownika Medycznego (PERM), który poprzedzony będzie studiami I stopnia oraz 6-miesięczną praktyką zawodową odbywaną w ramach studiów (będzie to dotyczyło osób rozpoczynających edukację w tym zawodzie po 1 września 2017 r.).

Ponadto projekt ustawy ujednolica i porządkuje sposób realizacji indywidualnego rozwoju zawodowego ratownika medycznego, który będzie realizowany poprzez doskonalenie zawodowe, kursy specjalistyczne uprawniające do pracy na stanowisku kierownika zespołu ratownictwa medycznego oraz kursy kwalifikacyjne, zwiększające kompetencje zawodowe ratowników medycznych podejmujących pracę na oddziałach szpitalnych.

Jednocześnie, w zakresie zagadnień dotyczących kwalifikowanej pierwszej pomocy projekt przewiduje, że ratownik medyczny będzie mógł udzielać takiej pomocy bez konieczności ukończenia kursu kwalifikowanej pierwszej pomocy – dotyczyć to ma również lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarek i położnych.

Projekt ustawy wprowadza zmianę przepisów dotyczących zatwierdzania przez wojewodę programu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy. Wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego dokonywał będzie wojewoda właściwy ze względu na lokalizację, w której podmiot prowadzący będzie realizował kurs. Wpis ten będzie dokonywany po stwierdzeniu zgodności programu kursu ze wszystkimi standardami określonymi w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw zdrowia.

Projekt zakłada również, że wojewoda będzie obowiązany do utworzenia dyspozytorni medycznej, w celu zapewnienia i obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach przez dyspozytora medycznego. Dyspozytornie medyczne będą tworzone w liczbie nie większej niż: jedna do 2 mln mieszkańców, dwie od 2-4 mln mieszkańców, trzy powyżej 4 mln mieszkańców.

Dyspozytornie medyczne będą funkcjonowały w oparciu o System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, który ma zapewnić realizację zadań określonych w ustawie przez dyspozytorów medycznych, członków zespołów ratownictwa medycznego i lekarzy koordynatorów ratownictwa medycznego (docelowo wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego).

Ponadto projektowana ustawa wprowadzona przepisy dotyczące zatrudnienia lub zawarcia umowy cywilnoprawnej przez wojewodę z lekarzem pełniącym funkcję lekarza konsultanta zespołów ratownictwa medycznego.

Zmiana polega na wprowadzeniu przepisów dotyczących możliwości dokonywania zdalnych konsultacji zespołów ratownictwa medycznego z lekarzem systemu, przy jednoczesnym utworzeniu stanowiska lekarza konsultanta zespołów ratownictwa medycznego w skoncentrowanej dyspozytorni medycznej, który będzie miał dostęp do jednostkowych danych medycznych zbieranych przez wyposażenie ambulansu.

Przez lekarza systemy, zgodnie z projektem ustawy, należy rozumieć lekarza posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej albo lekarza, który kontynuuje szkolenie specjalizacyjne co najmniej po drugim roku odbywania specjalizacji w tej dziedzinie. Projekt ustawy przewiduje umożliwienie uzyskania statusu lekarza systemu, również lekarzom posiadającym specjalizację lub tytuł specjalisty albo który ukończył co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinie kardiologii, neurologii, urologii i medycyny rodzinnej.

Jednocześnie projekt zakłada, że w miarę rozwoju systemów teleinformatycznych zespoły ratownictwa medycznego będą miały także możliwość e-konsultacji z lekarzami specjalistami, którzy będą udzielali wskazówek co do sposobu postępowania na miejscu zdarzenia.

Projekt ustawy wprowadza także zmiany w zakresie rodzajów i składu osobowego zespołów ratownictwa medycznego. Zespoły specjalistyczne zostaną przekwalifikowane na podstawowe. Zespoły podstawowe składać się będą z trzech osób posiadających kwalifikacje właściwe dla ratownika medycznego lub pielęgniarki systemu.

Nowelizacja ustawy przewiduje możliwość zadysponowania zespołu ratownictwa medycznego do transportu międzyszpitalnego, jeżeli nie jest dostępny inny, odpowiedni środek transportu sanitarnego, a stan zdrowia pacjenta wymaga niezwłocznego transportu do innego szpitala. Zadysponowanie będzie miało być poprzedzone przeprowadzeniem kwalifikacji przez dyspozytora medycznego, uzyskaniem zgody wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, a następnie będzie podlegało weryfikacji po zakończeniu transportu.

Dodatkowo projekt zakłada możliwość zatrudniania członków zespołów ratownictwa medycznego jedynie w oparciu o umowę o pracę. Projekt ustawy wprowadza także zaostrzenie przepisów dotyczących wymaganego doświadczenia zawodowego członków podstawowego zespołu ratownictwa medycznego, w tym wprowadzenie kursu specjalistycznego dla kierowników zespołów.

W projekcie przewiduje się również utworzenie motocyklowego zespołu ratownictwa medycznego funkcjonującego przez 5 miesięcy w ciągu roku, od maja do końca września, po 12 godzin na dobę. Wprowadzenie nowego rodzaju zespołu ratownictwa medycznego jest, w ocenie projektodawców, związane z koniecznością szybkiego dotarcia do osoby będącej w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego w zakorkowanych miastach.

Projekt ustawy zmienia również sposób realizacji indywidualnego rozwoju zawodowego dyspozytorów medycznych. Przewiduje się, że zostanie ustanowiony jeden w Polsce ośrodek odpowiedzialny za realizację kursu doskonalącego i kursu przygotowującego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego.

Kolejnym obszarem zmian jest uregulowanie stanu podwyższonej gotowości, w szczególności w zakresie finansowania i trybu wprowadzania.  Zgodnie z projektowaną nowelizacją zwiększeniu ma ulec liczba sytuacji, w których będzie możliwe wprowadzenie stanu podwyższonej gotowości.

Projektodawcy przewidują także wprowadzenie rejestru defibrylatorów automatycznych (AED), co ma umożliwić pozyskanie danych lokalizacyjnych miejsc, w których są zainstalowane defibrylatory i zamieszczenie ich w Uniwersalnym Module Mapowym.


(red.)

Na podstawie:

Kamila Samczuk-Sieteska

Zespół Radców Prawnych

Naczelna Izba Lekarska

Please follow and like us:
Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook