28 października 2020

Studio Oscary 2013 w TOKiS – PRESS

19 min read

Skąd ten pomysł? Jest już wypróbowany, podobne przedsięwzięcie przeprowadziliśmy dokładnie rok temu w platformie bloggerskiej  Salonu24 – Igora Janke – znanego z „okienka” publicysty, który potrafi nas wyprowadzić z równowagi już pomiędzy poranną kawą, a drugim sniadaniem. Pomysł odniósł sukces, noc z naszym studiem spędziło prawie 30 000 czytelników. Relacjonowaliśmy uroczystości minuta po minucie, artykuł przybrał monstrualną wielkość, jednak nikt się tym nie zrażał, zawarliśmy w nim absolutnie wszystko, łącznie z „mocno odchudzoną” nogą Angeliny.

O oscarowej gali mówi się różnie, przeważa opinia, że to gigantyczny festiwal próżności. My odpowiadamy – świetnie, właśnie o to chodzi w widowisku, które każdego roku pochłania miliony. Gwiazdy świecą wszędzie, te z HOLLYWOOD wykreowaliśmy my sami, płacąc za bilety wstępu do kin. Oczywiście Tucholi to nie dotyczy, bo uznano, że kino jest zbędne i choćby za to władze miasta należałoby zesłać na galery, ale to tak na marginesie. Bycie „nawiedzonym” w kwestii kina, nie jest wielką zdrożnością, raczej oczywistością, wobec faktu, że jedynymi rozrywkami tucholan pozostają: plotka, seks, piwo, telewizja, przydeptane kapcie i niedzielne wyjścia do kościoła. Według nas, to katastrofa intelektualna, która w połączeniu z marazmem przyniesie już chyba tylko jedno – zbiorowe samobójstwa lub masową emigrację nie za chlebem, a do cywilizacji. Już za chwilę ilość mieszkańców zmniejszy nam się poniżej20 000, amagiczne „oczko” – 21 „bezdradnych” radnych przejdzie do historii. Jak tak dalej będzie się nam wiodło, nie będzie ich wcale, a Tuchola z miasta przemieni się w dużą wieś z fontanną.

 

Skoro staliśmy się tak wygodni, TOKiS – PRESS proponuje zmianę – przyznanie statuetek słynnych Oscarów, prześledzić będzie można u nas.

UWAGA! TO WŁAŚNIE W TYM OKIENKU OBEJRZYSZ RELACJĘ „NA ŻYWO”!

Visit NBCNews.com for breaking news, world news, and news about the economy

 

Tegoroczne nominacje za:

Najlepszy film:

„Lincoln”
„Les Miserables. Nędznicy”
„Operacja Argo”
„Poradnik pozytywnego myślenia”
„Django”
„Życie Pi”
„Wróg numer jeden”
„Bestie z południowych krain”
„Miłość”

Najlepszy aktor pierwszoplanowy

Daniel Day Lewis („Lincoln”)
Joaquin Phoenix („Mistrz”)
Bradley Cooper („Poradnik pozytywnego myślenia”)
Denzel Washington („Lot”)
Hugh Jackman („Nędznicy”)

Najlepsza aktorka pierwszoplanowa

Jessica Chastain („Wróg numer jeden”)
Jennifer Lawrence („Poradnik pozytywnego myślenia”)
Emmanuelle Riva („Miłość”)
Quvenzhané Wallis („Bestie z południowych krain”)
Naomi Watts („Niemożliwe”)

Najlepsza aktorka drugoplanowa:

Amy Adams („Mistrz”)
Anne Hathaway („Les Miserables. Nędznicy”)
Jacki Weaver („Pamiętnik pozytywnego myślenia”)
Sally Field („Lincoln”)
Helen Hunt („Sesje”)

Najlepszy aktor drugoplanowy:

Alan Arkin („Operacja Argo”)
Philip Seymour Hoffman („Mistrz”)
Christoph Waltz („Django”)
Tommy Lee Jones („Lincoln”)
Robert de Niro („Pamiętnik pozytywnego myślenia”)

Najlepszy reżyser:

Ang Lee („Życie Pi”)
Steven Spielberg („Lincoln”)
Michael Haneke („Miłość”)
David O’Russell  („Pamiętnik pozytywnego myślenia”)
Benh Zeitlin („Bestie z południowych krain”)

Najlepszy film nieanglojęzyczny

„Miłość”, reż. Michael Haneke, Austria
„Kochanek królowej”, reż. Nikołaj Arcel, Dania
„Wiedźma wojny”, reż. Kim Nguyen, Kanada
„No”, reż. Pablo Larrain, Chile
„Kon-Tiki”, reż. Pablo Berger, Norwegia

Najlepszy długometrażowy film animowany:

„Frankenweenie”
„The Pirates. Band of Misfits”
„ParaNorman”
„Merida Waleczna”
„Ralph Demolka”

Najlepsze zdjęcia

„Anna Karenina” (Seamsu McGarvey)
„Django” (Robert Richardson)
„Życie Pi” (Claudio Miranda)
„Lincoln” (Janusz Kamiński)
„Skyfall” (Roger Deakins)

Najlepszy scenariusz oryginalny:

„Miłość” (Michael Haneke)
„Django” (Quentin Tarantino)
„Kochankowie z księżyca. Moonrise Kingdom” (Wes Andreson, Roman Coppola)
„Wróg numer jeden” (Mark Boal)
„Lot” (John Gatins)

Najlepszy scenariusz adaptowany:

„Operacja Argo” (Chris Terrio)
„Bestie z południowych krain” (Lucy Alibar, Benh Zeitlin)
„Życie Pi” (David Magee)
„Lincoln” (Tony Kushner)
„Pamiętnik pozytywnego myślenia” (David O.Russell)

Najlepsze kostiumy

„Anna Karenina” (Jacqueline Durran)
„Mirror Mirror” (Eiko Ishioka)
„Les Miserables. Nędznicy” (Paco Delgado)
„Lincoln” (Joanna Johnston)
„Królewna Śnieżka i łowca” (Colleen Atwood)

Najlepszy montaż:

„Argo” (William Goldenberg)
„Lincoln” (Michael Kahn)
„Pamiętnik pozytywnego myślenia” (Jay Cassidy, Crispin Struthers)
„Życie Pi” (Tim Squyres)
„Wróg numer jeden” (Dylan Tichenor, William Goldenberg)

Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny

„5 broken Cameras”
„The Gatekeepers”
„How to Survive a Plague”
„The Invisible”
„Searching for Sugar Man”

Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny

„Inocente”, reż. Sean Fine and Andrea Nix Fine
„Kings Point”, reż. Sari Gilman and Jedd Wider
„Mondays at Racine”, reż. Cynthia Wade and Robin Honan
„Open Heart”, reż. Kief Davidson and Cori Shepherd Stern
„Redemption”, reż. Jon Alpert and Matthew O’Neill

Najlepsza charakteryzacja

„Hitchcock” (Julie Hewett, Martin Samuel, Howard Berger)
„Hobbit: Niezwykła podróż” (Peter Swords King, Richard Taylor, Rick Findlater)
„Les Miserables. Nędznicy” (Lisa Westcott)

Najlepsza muzyka

„Życie Pi” (Mychael Danna)
„Operacja Argo” (Alexandre Desplat)
„Anna Karenina” (Dario Marianelli)
„Atlas Chmur” (Tom Tykwer, Johnny Klimek, Reinhold Heil)
„Lincoln” (John Williams)
„Skyfall” (Thomas Newman)

Najlepsza piosenka

„Before my Time” z filmu „Chasing Ice”
„Pi’s Lullaby” z filmu „Życie Pi”
„Everybody needs a best friend” z filmu „Ted”
„Skyfall” z filmu „Skyfall”
„Suddenly” z filmu „Nędznicy”

Najlepsza scenografia

„Anna Karenina” (Sarah Greenwood, Katie Spencer)
„Hobbit: Niezwykła podróż” (Dan Hennah, Ra Vincent, Simon Bright)
„Les Miserables. Nędznicy” (Eve Stewart, Anna Lynch-Robinson)
„Życie Pi” (David Gropman, Anna Pinnock)
„Lincoln” (Rick Carter, Jim Erickson)

Najlepszy krótkometrażowy film animowany:

„Adam and Dog”
„Fresh Guacamole”
„Head over Heels”
„Maggie Simpson in the Longest Daycare”
„Paperman”

Najlepszy krótkometrażowy film aktorski:

„Asad”, reż. Bryan Buckley and Mino Jarjoura
„Buzkashi Boys”, reż. Sam French and Ariel Nasr
„Curfew”, reż. Shawn Christensen
„Death of a Shadow”, reż. Tom Van Avermaet and Ellen De Waele
„Henry”, reż. Yan England

Najlepszy dźwięk

„Les Miserables. Nędznicy” (Simon Hayes, Andy Nelson, Mark Paterson, Jonathan Allen, Lee Walpole, John Warhurst)
„Życie Pi” (Drew Kunin, Eugene Gearty, Philip Stockton, Ron Bartlett, D. M. Hemphill)
„Skyfall” (Stuart Wilson, Scott Millan, Greg P. Russell, Per Hallberg, Karen Baker Landers)
„Lincoln” (Andy Nelson, Gary Rydstrom and Ronald Judkins)
„Argo” (John Reitz, Gregg Rudloff and Jose Antonio Garcia)

Najlepszy montaż dźwięku:

„Argo” (Erik Aadahl and Ethan Van der Ryn)
„Django” (Wylie Stateman)
„Życie Pi” (Eugene Gearty and Philip Stockton)
„Skyfall” (Per Hallberg and Karen Baker Landers)
„Wróg numer jeden” (Paul N.J. Ottosson)

Najlepsze efekty specjalne

„Hobbit: Niezwykła podróż” (Joe Letteri, Eric Saindon, David Clayton, R. Christopher White)
„Życie Pi” (Bill Westenhofer, Guillaume Rocheron, Erik-Jan De Boer)
„Prometeusz” (Richard Stammers, Charley Henley, Trevor Wood, Paul Butterworth)
„The Avengers” (Janek Sirrs, Jeff White, Guy Williams and Dan Sudick)
„Królewna Śnieżka i łowca” (Cedric Nicolas-Troyan, Philip Brennan, Neil Corbould and Michael Dawson)

____________________________________________

22:28 – Mamy jeszcze ponad godzinę do rozpoczęcia transmisji. 

Porozmawiajmy o historii…

Nagrody Akademii Filmowej ufundowano w tym samym roku (1927), co samą Akademię, skupiającą amerykańskich filmowców. Pierwsze nagrody zostały zaprezentowane w 1929 roku w Hollywood Roosevelt Hotel przy udziale 250 osób, ówczesna gala trwała zaledwie 15 minut. Początkowo Oscary budziły umiarkowane zainteresowanie, a przedstawiciele mediów opuścili pierwszą galę jeszcze przed jej zakończeniem. Do zwiększenia popularności nagród przyczyniły się media, radio, a następnie telewizja. Podczas pierwszej dekady wyniki były podawane do gazet do publikacji o godzinie 23.00 w noc gali. Przestano stosować tę metodę, gdy Los Angeles Times zapowiedział zwycięzców zanim rozpoczęła się ceremonia. Do tego incydentu doszło w 1940 roku. W rezultacie od tego czasu Akademia stosuje zapieczętowane koperty do wyjawiania nazwisk zwycięzców. Poza kopertami zmieniło się także miejsce gali. Na początku lat 40. z hoteli uroczystość przeniesiono do teatrów. Pierwszym z teatrów, w jakich się odbyła był Grauman’s Chinese Theatre, a odbywająca się w nim w 1944 roku ceremonia była pierwszą transmitowaną poza granice Stanów Zjednoczonych. Od 2002 roku nagrody są przyznawane w nowo zbudowanym Teatrze Dolby. Pierwsze gale wręczenia nagród Akademii miały najczęściej miejsce na przełomie marca i kwietnia. Począwszy od roku 2004 uroczystości odbywają się w ostatnią niedzielę lutego (z wyjątkiem roku 2006). Ogłaszaną z dużym wyprzedzeniem datę ceremonii przekładano w 1938 roku z powodu powodzi, jakie nawiedziły Los Angeles, w 1968 z powodu pogrzebu Martina Luthera Kinga i w 1981 z powodu próby zabójstwa Ronalda Reagana.

Plik:Geena Davis (1989).jpg

Gina Davis  ze swoją statuetką, rok 1989

Plik:Jennifer Hudson - Chicago Theatre 07.jpg

Jennifer Hudson ze swoim Oscarem za rolę drugoplanową w filmie Dreamgirls w 2007 roku

OscarOSCAR

Nagroda jest statuetką przedstawiającą rycerza opierającego się na dwuręcznym mieczu, stojącego na rolce filmu posiadającej pięć szprych, z której każda symbolizuje jedną z grup zawodowych reprezentowanych w Akademii: aktorów, scenarzystów, reżyserów, producentów i techników. Statuetka waży ok. 3,9 kg (8,5 funta) i ma ok. 35 cm (13,5 cala) wysokości. Wykonana jest z tzw. „britannium”, czyli stopu cyny (93%), antymonu (5%) i miedzi (2%), pokrytego 24-karatowym złotem. Statuetkę zaprojektował Cedric Gibbons w 1928 r., a jej odlew wykonał rzeźbiarz George Stanley. Statuetki są wykonywane przez jedną z fabryk w Chicago. Oficjalnie nagroda Akademii nazywana jest Academy Award of Merit, jednak od roku 1931 używa się potocznej nazwy Oscar, która została uznana za oficjalną w 1939. Pochodzi ona według jednej z legend od uwagi wygłoszonej w roku 1931 przez Margaret Herrick, bibliotekarkę Akademii, która na widok statuetki stwierdziła, że przypomina jej wuja Oscara Pierce’a. Usłyszeć to miał hollywoodzki dziennikarz Sidney Skolsky, któremu bardzo spodobało się to określenie i zaczął go używać w felietonach. Inna legenda głosi, iż nazwę Oscar statuetce nadała aktorka Bette Davis.

_________________________________________________

22:46

Lincoln (2012)Nasze typy? Jednogłośnie postawiliśmy na „Lincolna”. Spielberg jest gwarantem sukcesu każdego filmu, nawet tego, który oscyluje wokół dna. „Lincoln” z pewnością takim nie jest.

Gdyby ktoś kiedyś pokusił się o przygotowanie definicji „filmu oscarowego”, dzięki„Lincolnowi” miałby zadanie bardzo ułatwione. Mógłby go po prostu wyświetlić, a każdy natychmiast zrozumiałby, o co chodzi. Steven Spielberg nie bawi się w półśrodki. Zrobił film w jednym celu: by oszołomić i oczarować członków Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. I patrząc na liczbę nominacji, osiągnął pełen sukces. Tylko, czy na pewno właśnie tego oczekują widzowie, szczególnie ci, którzy nie są obeznani z historią Stanów Zjednoczonych?

„Lincoln”
 to kino monumentalne. Tym razem Spielberg poszedł na całość, tworząc obraz, na widok którego każdy spec od propagandy patriotyzmu będzie kwiczał z radości. Nie mam wątpliwości, że stanie się punktem odniesienia dla wszystkich powstających biografii mężów stanu. Obawiam się, że ktoś w Polsce może zainspirować się „Lincolnem”, by w podobnym tonie nakręcić film o Piłsudskim. To nie może się udać. Sam Spielberg doprowadził bowiem konwencję fresku historycznego do granic wytrzymałości i fakt, że nie padł pod jego ciężarem, można przypisać wyłącznie mistrzowskim umiejętnościom reżyserskim.

Wszystko w tym filmie aż krzyczy „Oscary! Oscary! Oscary!”. Począwszy od perfekcyjnych zdjęć Janusza Kamińskiego, przez dopracowane w każdym szczególe kostiumy i scenografię, po pieczołowitą rekonstrukcję zdarzeń historycznych, które po raz pierwszy od 150 lat nabierają życia. Ale kluczem do sukcesu „Lincolna” są trzy popisowe kreacje aktorskie. Daniel Day-Lewis nie gra prezydenta Stanów Zjednoczonych. On nim po prostu jest. Dowcipy na temat jego umiejętności aktorskich w ogóle nie oddają skali jego talentu. To żywioł, który zmiata wszystko na swej drodze. No, prawie wszystko, ponieważ odważnie stawia mu czoło Sally Field. Dzięki temu film ma imponującą scenę konfrontacji Lincolna ze swoją żoną, która przejdzie do historii kina, tak jak choćby słynne wymiany zdań między Elizabeth Taylor i Richardem Burtonem w „Kto się boi Virginii Woolf”. Genialną kreację, stworzył też Tommy Lee Jones. To on jest bohaterem drugiej najlepszej sceny w filmie, kiedy miażdży demokratycznego członka Izby Reprezentantów.

Niestety, tworząc perfekcyjny film oscarowy, Spielberg zrobił spory krok w tył w stosunku do tego, co obecnie tworzy się na świecie. Trudno się nie rozczarować tym, jak zachowawczo zrealizował swój film i z jakim wyrachowaniem cyzelował każdy element. Ogień życia i pasji zastąpił chłodny geniusz rzemieślnika. Ale może właśnie tego oczekuje świat? W końcu Spielberg nie raz i nie dwa razy doskonale odczytał nastroje kinowej publiczności.

 

 

Odkąd pamiętamy, wielkim problemem w Polsce było obejrzenie filmów oscarowych. Mieszkając daleko od kina, jego miłośnik ma spory problem, a i z dystrybucją części filmów są kłopoty. Jak i gdzie je obejrzeć? Istnieje wiele sposobów, legalny tylko jeden – niestety, związany z „żadnym” ekranem, bo komputerowym. Dlatego tak ważnym jest czasami stworzenie namiastki prawdziwego kina, niestety w domu i pewnie dlatego w naszej redakcji, wielkość monitorów zaczyna się od 40 cali wzwyż. Pamiętajmy jednak o tym, że prawdziwego kina nic nie zastąpi i głupotą jest to, że w powszechnie uważa się X-muzę, za zawracanie głowy, według nas, to jedna z najważniejszych sztuk, powtarzam sztuk, a to, co proponuje nam Hollywood, to w większości „wodotryski” bez większej wartości. Kino, to gigantyczny biznes, jednak najwartościowsze filmy przemijają bez większego oddźwięku, powstają prawie w piwnicach, dlatego warto je obejrzeć równie pilnie, co niedocenione w wyniku dawnych wypaczeń – zupełnie kapitalne, współczesne kino rosyjskie.

_____________________________________

23:05

Polski akcent w starej  gali.

W ciemności (2011)„W ciemności” Agnieszki Holland. Nie jestem miłośnikiem talentu Agnieszki Holland, cóż zraziłem się adaptacją „Tajemniczego ogrodu”, na którym zwyczajnie zasnąłem. Próbowałem wielokrotnie, ale to film z gatunku – „obijanie się pijanego w tunelu” , rzecz niestrawialna, nawet w upojeniu alkoholowym. każdy kolejny film rozczarowywał i doprawdy nie rozumiem tego, czym tak na prawdę zasłynęła reżyserka. dziwny związek z Więckiewiczem zdecydowanie dobija jej twórczość. Aktor sprawia wrażenie bardziej amerykańskiego, niż  jest w istocie – nuda na miarę beztalencia – Lindy. „W ciemności” przegra rywalizację z każdym obrazem i to w…cuglach. Ten film jest zbyt polski, nikt w Ameryce go nie zrozumie.

Jest w nowym filmie Agnieszki Holland scena, która wiele zmienia. Rekompensuje nieco chaotyczną narrację i kontrapunktuje przesadną estetyzację okupacyjnego koszmaru. Oto cwany Leopold Socha (Robert Więckiewicz) prowadzi przez lwowskie kanały swojego kompana, inspektora policji z pasją wypełniającego nazistowskie dyrektywy. Policjant korzysta z pomocy pracującego pod ziemią Poldka, gdyż ma nadzieję znaleźć ukrywających się pod ziemią Żydów. Nie wie jednak, że to jego przyjaciel przewodzi korowodowi uchodźców z getta. Na bladej, spoconej twarzy Więckiewicza maluje się przedziwna mieszanina strachu, osłabienia, zwątpienia i goryczy. Każdy krok wydaje się wysiłkiem ponad ludzką miarę, a jednak zbliża go do decyzji, od której zależą losy bohaterów – Żydów niespecjalnie przez Sochę lubianych i – co najgorsze – niezbyt majętnych.

Podobnej ambiwalencji jest w filmie więcej, bo choć Holland prowadzi historię w zgodzie z wyznacznikami hollywoodzkiego kanonu, opiera się pokusie odlania Sochy w brązie. Jego przemiana z interesownego szabrownika, który za słoną zapłatę postanawia ukryć Żydów w swoim „królestwie”, w narażającego własne życie altruistę, odbywa się bez wielkich deklaracji i monumentalnych scen-symboli. Rozgrywa się gdzieś na marginesie, ukryta jest w łatwych do przeoczenia gestach, kilku niezdarnych ruchach i nieoczekiwanych uśmiechach Więckiewicza. W sytuacjach, które wymagają od Sochy podjęcia błyskawicznej decyzji. Nie ma tu wielkiej opowieści o tym, jak hartuje się stal, Poldek nie „dojrzewa” do bohaterstwa, lecz podąża za intuicją. Dokąd wiedzie ta ścieżka, wiemy już ze wspomnień Krystyny Chiger, „Dziewczynki w zielonym sweterku”, którą bohater wyprowadził z kanału.

Wizualną tożsamość filmu wyznaczają efektowne kontrasty: klaustrofobiczne kanały i zadymione ulice, rozproszone światło i mrok gęsty jak smoła, dramatyczne zbliżenie na zastygłą w otępieniu twarz Julii Kijowskiej i dynamicznie zmontowana scena tortur na nagich Żydówkach w leśnych ostępach. Holland wraz z fenomenalną Jolantą Dylewską wygrywają dzięki tym dychotomiom całą gamę uczuć i emocji: płynnie przechodzą od humoru do horroru, pozwalają sobie na nieco ironiczne puentowanie wstrząsających fragmentów, wplatają w narracyjną tkankę ciekawie zainscenizowane sceny erotyczne i kłaniają się klasyce („Za duży blask” – mógłby powiedzieć Socha ślęczący u zakratowanego wylotu kanału obok konającego mężczyzny).

Ledwie naszkicowane postaci drugoplanowe są efektem ubocznym strategii polegającej na eksponowaniu wszystkich odcieni „podziemnego” życia. Holland rzuca niestrudzonemu Sosze kolejne kłody pod nogi, wodzi go na pokuszenie i co rusz każe mu reorganizować wiedzę o świecie. Od podróżników ważniejszy jest dla niej przewodnik. Warto jednak przebyć z nim tę drogę.

__________________________________________

Gdzie jeszcze można obejrzeć tegoroczną galę?

Oczywiście w TV, ściślej w Canale+, do czego oczywiście namawiamy, jednak nie każdy dysponuje telewizją kablową, czy satelitarną, alternatywą pozostaje światowa sieć. Dzięki transmisjom internetowym zobaczymy znacznie więcej. w ubiegłym roku przy pomocy łączy „dyskretnych”, poprzez jeden z portali rosyjskich zajrzeliśmy praktycznie wszędzie.

______________________________________

Zaczynamy!

Godzina 22:30 – Witamy wszystkich, którzy już teraz śledzą naszą relację.

22:31 – Gala rozpocznie się około godziny 2:30 polskiego czasu.

22:32 – CZERWONY DYWAN będziemy relacjonować już od 23:30.

22:33 – Dla czytelników mamy pierwszą ciekawostkę. Wszystkie gwiazdy, które pojawią się na czerwonym dywanie musiały wcześniej zapoznać się ze scenariuszem. Na gali oscarowej nic nie jest przypadkowe….

22:58 – Jeszcze raz przypomnijmy nominacje:

22:59 – …przy okazji Oscarów nie może też zabraknąć kilku mądrych głów, które typują kto wygra… Niestety nie mamy statystyk ile razy takie typowania się NIE SPRAWDZIŁY:

 

23:30 – To może być rekordowe gala…

23:35 – Na początek trochę cyferek:

co najmniej 8 milionów widzów,

30 sekund czasu reklamowego w cenie sięgającej 500 tysięcy dolarów!

około 35 milionów dolarów będą kosztować kreacje w których pojawią się gwiazdy na czerwonym dywanie…

Do tego warto dodać wszystkie wydatki na fryzury, makijaż i inne poprawki urody, nie zawsze zakończone powodzeniem…

23:39 – Tak czy inaczej eksperci od oscarowych gal twierdzą, że w tym roku i tak jest skromnie!

23:43 – …a wszystko to dla 3 kilogramów brązu pokrytych 24 karatowym złotem…

23:45 – Jeszcze jedną ciekawostką może być to gdzie najczęściej kończą statuetki Oscara – mamy dla naszych czeytelników specjalne zestawienie:

1. Na kominku (miejsce dość oczywiste…)

2. W sejfie (…to opcja dla tych, którzy wciąż nie wierzą, ze go dostali)

3. i tu największe zaskoczenie… W ŁAZIENCE lub TOALECIE!!!

Można to podsumować jednym zdaniem: Hollywoodzkie gwiazdy nawet w stosunku do leciwego Oscara są bezlitosne.

23:51 –  Gala trwa 3 godziny… Dodajmy, że te 180 minut jest rozpisane dosłownie minuta po minucie. Niestety niektóre mowy odrobinę się przeciągają…

23:53 – Najdłuższa mowa po odebraniu statuetki trwała blisko 12 minut, a jej autorką była Sandra Bullock! Telewizja ABC musiała wyciąć ze scenariusza 2 żarty prowadzącego, zeby zmieścić się w wyznaczonym czasie antenowym.

01:34 – Mamy godzinną przerwę. Jest czas dla aktorek, które pozowały fotoreporterom do zdjęć. Jesteśmy jedną z pierwszych witryn w Polsce, gdzie fotografie te są publikowane.

01:55 – AP ponownie nadaje

02:50 A Oscara otrzymuje Christoph Waltz.
02:49 Christoph Waltz za „Django”.
02:49 Phillip Seymour Hoffman za „Mistrza”…
02:49 Tommy Lee Jones za „Lincolna”…
02:48 Robert De Niro za „Poradnik pozytywnego myślenia”…
02:48 Nominowani są: Alan Arkin za „Argo”…
02:47 Spencer zdobyła w zeszłym roku Oscara za „Służące”.
02:46 Olivia Spencer wręczy Oscara dla aktora drugoplanowego.
02:46 Tym razem w większym towarzystwie.
02:46 Ten więc zaczyna śpiewać i tańczyć.
02:45 Kirk mówi, ze Seth musi zrobić coś spektakularnego.
02:44 Seth bardzo chce iść na imprezę z Sally, ale ta mówi, że jest nominowana, więc nie może.
02:44 Seth rozmawia z Sally Field, która zagrała w „Lincolnie”.
02:43 Teraz patrzymy, co dzieje się „za kulisami”.
02:42 Wygląda na to, że śpiew i taniec zdominują tegoroczną galę.
02:42 Seth wita na scenie Daniela Radcliffe’a i Josepha Gordona-Levitta, którzy… śpiewają i tańczą.
02:41 Za aktorów służą kukiełki stylizowane na Muppety.
02:41 Teraz „odtwarzają” scenę z „Lotu”.
02:40 Na scenie został Seth, Nadal rozmawia z Kirkiem z „Star Treka”, czyli Williamem Shatnerem.
02:39 Chaninng i Charlize radzą sobie całkiem nieźle.
02:38 Na scenę wychodzą Channing Tatum i Charlize Theron, którzy… tańczą. Seth nadal śpiewa.
02:37 Seth znęca się zwłaszcza nad Jennifer Lawrence, śpiewając, że ‚”widzieliśmy Twoje cycki”.
02:37 Piosenka oczywiście żartobliwie przybliża nominowanych.
02:37 Seth zaczyna śpiewać…
02:35 „Seth MacFarlane – najgorszy prowadzący gali” – brzmi nagłówek jutrzejszej gazety – żartuje William Shatner.
02:35 Jennifer Lawrence może się cieszyć, że Meryl Streep nie jest nominowana – żąrtuje MacFarlane.
02:33 Django to film, który Rihanna i Chris Brown lubią oglądać na randce – mówi prowadzący o filmie Tarantino.
02:33 MacFarlane wita Daniela Day-Lewisa – fascynuje go jego metoda pracy – nie przestawał być Lincolnem.
02:31 To ważna noc dla filmów zagranicznych – mówi prowadzący – „Miłość” jest nominowana.
02:31 Zażartował, że film Bena Afflecka był tak tajny, że nawet reżyser o nim nie wiedział.
02:30 Seth MacFarlane wita gości
02:26 Gala oscarowa właśnie się zaczęła!
___________________________________________
I wszystkie nasze prognozy wzięły w przysłowiowy „łeb”. znowu wygrała sensacja, choc w zupełnie niezłym wydaniu…
85. gala rozdania Oscarów przeszła już do historii. Najlepszym filmem okazała się „Operacja Argo”, a największym przegranym – „Lincoln”. Zaskakująco dużo statuetek otrzymało „Życie Pi”. Jennifer Lawrence została uznana za najlepszą aktorkę, a Daniel Day-Lewis za najlepszego aktora.

„Operację Argo” wyróżniono także za scenariusz adaptowany oraz montaż. Jednak najwięcej statuetek, bo cztery, otrzymało „Życie Pi” – zaskoczeniem było zwłaszcza wyróżnienie dla reżysera, Anga Lee. Niespodzianką była także nagroda dla Jennifer Lawrence jako najlepszej aktorki („Poradnik pozytywnego myślenia”). Obstawiano raczej Jessikę Chastain za rolę w filmie „Wróg numer jeden”.

Największym przegranym gali okazał się „Lincoln”. Obraz Stevena Spielberga miał najwięcej – aż 12 – nominacji, a nagrody otrzymał raptem dwie. Nikogo nie zdziwił jednak Oscar dla Daniela Day-Lewisa. To już trzecia statuetka dla aktora za rolę pierwszoplanową. To zdarza się po raz pierwszy w historii.

W kategoriach kreacji drugoplanowych triumfowali Anne Hathaway („Les Miserables: Nędznicy”) oraz Christoph Waltz („Django”). Ten drugi film wyróżniono również za scenariusz, który napisał Quentin Tarantino.

Najlepszym filmem nieanglojęzycznym okazała się „Miłość” Michaela Haneke, a najlepszą animacją – „Merida waleczna”.

Tegoroczną galę poprowadził Seth MacFarlane. Niespodzianką była fakt, że Michelle Obama za pośrednictwem satelity z Białego Domu ogłosiła zwycięzcę w kategorii Najlepszy film.

Oto pełna lista nominowanych i zwycięzców:

NAJLEPSZY FILM

Operacja Argo – producenci: Grant Heslov, Ben Affleck, George Clooney 
Bestie z południowych krain – producenci: Dan Janvey, Josh Penn, Michael Gottwald
Django – producenci: Stacey Sher, Reginald Hudlin, Pilar Savone
Les Miserables – Nędznicy – producenci: Tim Bevan, Eric Fellner, Debra Hayward, Cameron Mackintosh
Lincoln – producenci: Steven Spielberg, Kathleen Kennedy
Miłość – producenci: nominowani do ustalenia
Poradnik pozytywnego myślenia – producenci: Donna Gigliotti, Bruce Cohen, Jonathan Gordon
Wróg numer jeden – producenci: Mark Boal, Kathryn Bigelow, Megan Ellison
Życie Pi – producenci: Gil Netter, Ang Lee, David Womark

NAJLEPSZA AKTORKA

Jennifer Lawrence – Poradnik pozytywnego myślenia 
Jessica Chastain – Wróg numer jeden
Emmanuelle Riva – Miłość
Quvenzhane Wallis – Bestie z południowych krain
Naomi Watts – Niemożliwe

 

AKTOR

Daniel Day-Lewis – Lincoln 
Bradley Cooper – Poradnik pozytywnego myślenia
Hugh Jackman – Les Miserables – Nędznicy
Joaquin Phoenix – Mistrz
Denzel Washington – Lot

AKTORKA W ROLI DRUGOPLANOWEJ

Anne Hathaway – Les Miserables – Nędznicy 
Sally Field – Lincoln
Helen Hunt – Sesje
Amy Adams – Mistrz
Jackie Weaver – Poradnik pozytywnego myślenia

AKTOR W ROLI DRUGOPLANOWEJ

Christoph Waltz – Django 
Alan Arkin – Operacja Argo
Robert De Niro – Poradnik pozytywnego myślenia
Philip Seymour Hoffman – Mistrz
Tommy Lee Jones – Lincoln

REŻYSERIA

Ang Lee – Życie Pi 
Michael Haneke – Miłość
David O. Russell – Poradnik pozytywnego myślenia
Steven Spielberg – Lincoln
Benh Zeitlin – Bestie z południowych krain

SCENARIUSZ ADAPTOWANY

Chris Terrio – Operacja Argo 
Lucy Alibar, Benh Zeitlin – Bestie z południowych krain
David Magee – Życie Pi
Tony Kushner – Lincoln
David O. Russell – Poradnik pozytywnego myślenia

 

SCENARIUSZ ORYGINALNY

Quentin Tarantino – Django 
Michael Haneke – Miłość
John Gatins – Lot
Wes Anderson, Roman Coppola – Kochankowie z Księżyca. Moonrise Kingdom
Mark Boal – Wróg numer jeden

DŁUGOMETRAŻOWY FILM ANIMOWANY

Merida waleczna 
Frankenweenie
ParaNorman
Piraci!
Ralph Demolka

FILM NIEANGLOJĘZYCZNY

Miłość – Austria 
Kon-Tiki – Norwegia
No – Chile
Kochanek królowej – Dania
Wiedźma wojny – Kanada

ZDJĘCIA

Claudio Miranda – Życie Pi 
Seamus McGarvey – Anna Karenina
Robert Richardson – Django
Janusz Kamiński – Lincoln
Roger Deakins – Skyfall

MONTAŻ

William Goldenberg – Operacja Argo
Tim Squyres – Życie Pi
Michael Kahn – Lincoln
Jay Cassidy, Crispin Struthers – Poradnik pozytywnego myślenia
Dylan Tichenor, William Goldenberg – Wróg numer jeden

CHARAKTERYZACJA

Lisa Westcott, Julie Dartnell – Les Misérables – Nędznicy 
Howard Berger, Peter Montagna, Martin Samuel – Hitchcock
Peter Swords King, Rick Findlater, Tami Lane – Hobbit: Niezwykła podróż

SCENOGRAFIA

Rick Carter, Jim Erickson – Lincoln 
Sarah Greenwood, Katie Spencer – Anna Karenina
Dan Hennah, Ra Vincent, Simon Bright – Hobbit: Niezwykła podróż
Eve Stewart, Anna Lynch-Robinson – Les Misérables – Nędznicy
David Gropman, Anna Pinnock – Życie Pi

KOSTIUMY

Jacqueline Durran – Anna Karenina 
Paco Delgado – Les Misérables – Nędznicy
Joanna Johnston – Lincoln
Eiko Ishioka – Królewna Śnieżka
Colleen Atwood – Królewna Śnieżka i łowca

 

MUZYKA

Mychael Danna – Życie Pi 
Dario Marianelli – Anna Karenina
Alexandre Desplat – Operacja Argo
John Williams – Lincoln
Thomas Newman – Skyfall

PIOSENKA

„Skyfall” z filmu „Skyfall” – muzyka i słowa Adele Adkins i Paul Epworth 
„Before My Time” z filmu „Ścigając arktyczny lód” – muzyka i słowa J. Ralph
„Everybody Needs A Best Friend” z filmu „Ted” – muzyka Walter Murphy; słowa Seth MacFarlane
„Pi’s Lullaby” z filmu „Życie Pi” – muzyka Mychael Danna; słowa Bombay Jayashri
„Suddenly” z filmu „Les Misérables – Nędznicy” – muzyka Claude-Michel Schönberg; słowa Herbert Kretzmer i Alain Boublil

DŹWIĘK

Andy Nelson, Mark Paterson, Simon Hayes – Les Misérables – Nędznicy 
John Reitz, Gregg Rudloff, Jose Antonio Garcia – Operacja Argo
Ron Bartlett, D.M. Hemphill, Drew Kunin – Życie Pi
Andy Nelson, Gary Rydstrom, Ronald Judkins – Lincoln
Scott Millan, Greg P. Russell, Stuart Wilson – Skyfall

MONTAŻ EFEKTÓW DŹWIĘKOWYCH

Per Hallberg, Karen Baker Landers – Skyfall 
Paul N.J. Ottosson – Wróg numer jeden 
Erik Aadahl, Ethan Van der Ryn – Operacja Argo
Wylie Stateman – Django
Eugene Gearty, Philip Stockton – Życie Pi

EFEKTY SPECJALNE

Bill Westenhofer, Guillaume Rocheron, Erik-Jan De Boer, Donald R. Elliott – Życie Pi 
Joe Letteri, Eric Saindon, David Clayton, R. Christopher White – Hobbit: Niezwykła podróż
Janek Sirrs, Jeff White, Guy Williams, Dan Sudick – Avengers
Richard Stammers, Trevor Wood, Charley Henley, Martin Hill – Prometeusz
Cedric Nicolas-Troyan, Philip Brennan, Neil Corbould, Michael Dawson – Królewna Śnieżka i łowca

ANIMOWANY FILM KRÓTKOMETRAŻOWY

Paperman 
Adam and Dog
Fresh Guacamole
Head over Heels
Maggie Simpson in The Longest Daycare

AKTORSKI FILM KRÓTKOMETRAŻOWY

Curfew 
Asad
Buzkashi Boys
Death of a Shadow (Dood van een Schaduw)
Henry

DŁUGOMETRAŻOWY FILM DOKUMENTALNY

Sugar Man 
5 rozbitych kamer
The Gatekeepers
Jak przetrwać zarazę
Niewidzialna wojna

KRÓTKOMETRAŻOWY FILM DOKUMENTALNY

Inocente 
Kings Point
Mondays at Racine
Open Heart
Redemption

 

Do zobaczenia za rok!

 

(red)

m.
Please follow and like us:
Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial
RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook