pon. Wrz 16th, 2019

Telewizyjno – Filmowa Agencja Promocyjna

W razie wybuchu wojny mieszkańcy Tucholi nie mają najmniejszych szans na przetrwanie?

7 min read

pobraneWobec wyjątkowo skomplikowanej sytuacji międzynarodowej przed tym pytaniem nie uciekniemy…

Polska znowu znajduje się w wyjątkowo nieciekawej sytuacji. 60 000 sowieckich agentów w dalszym ciągu „okupuje” kluczowe elementy polityki, gospodarki, finansów i przemysłu obronnego. Oficjalnie problem nie istnieje, ale to się zmieni, co do tego nie można mieć najmniejszych wątpliwości, po aneksji Krymu i po bandyckim ataku na Ukrainę. Ostatni szczyt w Walii, gdzie Polska otrzymała gwarancje bezpieczeństwa od NATO, okazał się nie być warty przysłowiowego finta kłaków po tym, jak Niemcy oficjalnie ogłosiły, że mają armię w rozpadzie. Okręty wojenne okazały się być wrakami, śmigłowce uziemione wraz z myśliwcami, słowem od wczoraj Niemcy są bezbronne. Tym samym dobę temu filar NATO podzielił los wiaduktu, który właśnie zawalił się w Danii. Każdy, kto wysłuchał komentarza posła Szejnfelda parsknie śmiechem, kiedy uzmysłowi sobie jaki stek bzdur publicznie wypowiedział – to efekt wygodnego trybu życia i lata zaniedbań.

Oczywiście, cała ta farsa nie ma niczego wspólnego z prawdą, to kolejny element gry, ściślej porozumienia, którego dokonali Niemcy ponad głowami Polaków i innych państw bałtyckich. Jak zawsze dogadali się z Sowietami, mając na celu wyparcie z Europy Amerykanów. Ponownie karty rozdawać będą Moskwa i Berlin. Dodatkowym i silnie niepokojącym elementem jest przyłączenie się do tej kompromitującej koalicji Czechów, Bułgarów, Węgrów i Rumunów. Wzorem 1939 roku pozostajemy osamotnieni w dodatku ze szczątkową armią, zdziesiątkowaną kadrą dowódców, bez jakichkolwiek gwarancji bezpieczeństwa z zewnątrz.

Najwyższy już czas zadać sobie pytanie, czy jesteśmy przygotowani na wypadek konfliktu w tak małej miejscowości, jak Tuchola?

Obrona Cywilna. Procedury

Zgodnie z art. 137 ustawy z dnia z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity, Dz.U. z 2012 r., poz. 461 z późn. zm.) obrona cywilna ma na celu:

  • ochronę ludności, zakładów pracy i urządzeń użyteczności publicznej,
  • dóbr kultury;
  • ratowanie i udzielanie pomocy poszkodowanym w czasie wojny;
  • współdziałanie w zwalczaniu klęsk żywiołowych i zagrożeń środowiska
  • oraz usuwaniu ich skutków.

W zakresie obrony cywilnej powyższa ustawa określa ponadto:

  • organy administracji w sprawach obrony cywilnej;
  • skład oraz sposób tworzenia formacji obrony cywilnej;
  • obowiązki obywateli w zakresie obrony cywilnej (służba w OC, szkolenia
  • w zakresie powszechnej samoobrony ludności);
  • przysposobienie obronne młodzieży szkolnej i studentów.

Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi przeznaczonymi do wykonywania zadań obrony cywilnej są formacje obrony cywilnej. Formacje tworzą w drodze rozporządzenia ministrowie, a wojewodowie, starostowie, wójtowie lub burmistrzowie (prezydenci miast) – w drodze zarządzenia, uwzględniając w szczególności: skalę występujących zagrożeń, rodzaj formacji, ich przeznaczenie oraz stan osobowy i organizację wewnętrzną. Formacje obrony cywilnej mogą tworzyć także pracodawcy. Szczegółowy katalog zadań obrony cywilnej zawiera Pierwszy Protokół Dodatkowy do Konwencji Genewskich z 12 sierpnia 1949 r., dotyczący ochrony ofiar międzynarodowych konfliktów zbrojnych, sporządzony w Genewie dnia 8 czerwca 1977 r. (Dz.U. z 1992 r., Nr 41, poz. 175), który Polska przyjęła 19 września 1991 r. Są to następujące zadania:

  • 1. służba ostrzegawcza;
  • 2. ewakuacja;
  • 3. przygotowanie i organizowanie schronów;
  • 4. obsługa środków zaciemnienia;
  • 5. ratownictwo;
  • 6. służby medyczne, włączając w to pierwszą pomoc oraz opiekę religijną;
  • 7. walka z pożarami;
  • 8. wykrywanie i oznaczanie stref niebezpiecznych;9. odkażanie i inne podobne działania ochronne;
  • 10.dostarczanie doraźnych pomieszczeń i zaopatrzenia;
  • 11.doraźna pomoc dla przywrócenia i utrzymania porządku w strefach
  • dotkniętych klęskami;
  • 12.doraźne przywrócenie działania niezbędnych służb użyteczności
  • publicznej;
  • 13.doraźne grzebanie zmarłych;
  • 14.pomoc w ratowaniu dóbr niezbędnych dla przetrwania;
  • 15.dodatkowe rodzaje działalności, niezbędne dla wypełnienia któregoś
  • z zadań wyżej wymienionych, w tym planowanie i prace organizacyjne.

Zasady zachowania się ludności po ogłoszeniu komunikatu o ewakuacji

Ewakuacja jest jednym z podstawowych działań mających na celu ochronę życia i zdrowia ludzi, zwierząt oraz ratowanie mienia w przypadku wystąpienia wszelkiego rodzaju zagrożeń. Jej prowadzenie może mieć miejsce w różnych stadiach zdarzeń niebezpiecznych. W praktyce najczęściej przeprowadza się ewakuację osób poszkodowanych lub bezpośrednio zagrożonych po wystąpieniu zdarzenia niebezpiecznego np. pożaru, wybuchu lub innego miejscowego zagrożenia.
Ewakuacja może mieć również charakter prewencyjny, tzn. może być  prowadzona z terenów i obiektów w przypadku zbliżającego się zagrożenia, np.  powodzi lub groźby prowadzenia działań militarnych. Ewakuacji podlegają wszyscy, którzy znajdują się w rejonie zagrożenia.  Pierwszeństwo ewakuacji obejmuje: matki i dzieci, kobiety ciężarne, osoby niepełnosprawne, osoby przebywające w zakładach opiekuńczych, domach  dziecka, szpitalach dla przewlekle i nieuleczalnie chorych, podopiecznych opieki społecznej itp. Z uwagi na rodzaj i skalę zagrożenia możemy wyróżnić ewakuację I, II i III  stopnia.

Ewakuacja I stopnia polega na niezwłocznym przemieszczeniu ludności, zwierząt, mienia z obszarów/miejsc, w których wystąpiło nagłe, nieprzewidziane bezpośrednie zagrożenie, poza strefę zagrożenia. Realizuje się ją natychmiast po zaistnieniu zagrożenia. Organizuje się ją na polecenie Burmistrza lub osoby kierującej akcją ratunkową.

Ewakuacja II stopnia polega na uprzednio przygotowanym planowym przemieszczeniu ludności, zwierząt, mienia z rejonów przyległych do zakładów, obiektów hydrotechnicznych, ze stref zalewowych oraz rejonów przyległych do innych obiektów stanowiących potencjalne zagrożenie w przypadku ich  uszkodzenia lub awarii. Realizuje się ją w sytuacji wystąpienia symptomów takiego zagrożenia.

Ewakuacja III stopnia polega na uprzednio przygotowanym przemieszczeniu ludności, zwierząt, mienia, podczas podwyższania stanu gotowości obronnej państwa. Prowadzona jest w czasie zagrożenia bezpieczeństwa państwa i wojny.
Samoewakuacja polega na przemieszczeniu się ludności z rejonów, w których może wystąpić lub wystąpiło bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia poza strefę zagrożenia. Prowadzona jest w oparciu o własne możliwości (transportowe, zakwaterowania, itd.). Powiadamianie ludności o ewakuacji następuje w formie komunikatu, ogłoszonego w sposób zwyczajowo przyjęty, w środkach masowego przekazu (lokalne radio i telewizja), w postaci obwieszczeń, ulotek itp. Organizacja ewakuacji odbywa się w oparciu o Wytyczne Szefa Obrony Cywilnej Kraju z dnia 17 października 2008 r. w sprawie zasad ewakuacji ludności, zwierząt i mienia na wypadek masowego zagrożenia, „Gminnego planu ewakuacji II stopnia” i „Planu ewakuacji (przyjęcia) ludności na wypadek zagrożenia bezpieczeństwa państwa i wojny”.

Po powiadomieniu o ewakuacji mieszkańcy powinni przygotować się do opuszczenia rejonu zagrożonego. Należy zabrać ze sobą niezbędne dokumenty, rzeczy osobiste, podręczną apteczkę oraz żywność na trzy dni. Bagaż powinien być spakowany w sposób umożliwiający łatwe jego przenoszenie. Ogólna waga bagażu nie powinna przekraczać 20 kg na osobę dorosłą. Opuszczane mieszkania należy odpowiednio zabezpieczyć poprzez wyłączenie gazu, światła, wygaszenie pieców, dokładne zamknięcie drzwi i okien. Wskazane jest pozostawienie osobom zabezpieczającym domy i mieszkania adresu pobytu w planowanym miejscu po ewakuacji.

Po takim przygotowaniu należy udać się do wyznaczonych miejsc rozmieszczenia zespołów ewidencyjno – informacyjnych i zespołów zbiórek. Rodzice (opiekunowie) powinni włożyć do kieszeni dzieci kartkę z informacją na temat imienia i nazwiska dziecka, rodziców oraz adresu zamieszkania, tel. kontaktowy, w miarę możliwości  informację o grupie krwi i ewentualnych przewlekłych schorzeniach. Osoby opuszczające rejony zagrożone własnymi środkami transportu udają się bezpośrednio do miejsc zakwaterowania.

Rzeczywistość

Jest łatwa do przewidzenia, bo potencjalny wróg jest nam znany od wieków. Nie przestrzega konwencji, jest brutalny i nieprzewidywalny. Wszystko uzależnione jest od tego, czy konflikt zbrojny będzie miał charakter konwencjonalny, czy jądrowy. Pomimo wszystko jasnym jest, że tradycyjnie wykorzystywane punkty ewakuacyjne – obiekty sportowe tracą sens nawet jako lokalne lazarety. Naturalną potrzeb są schrony. Niestety, wykorzystywane do tego celu piwnice nie przyniosą spodziewanej ochrony. Nie mamy też metra, tym samym ochrona zagrożonej ludności praktycznie w Tucholi nie istnieje. Przy konflikcie jądrowym jest jeszcze gorzej. Ucieczka w chwili wybuchu jest beznadziejna. Spodziewanej ochrony nie dadzą pobliskie lasy, wręcz przeciwnie w krytycznej chwili zapłoną jak zapałki niszcząc wszystko w swoim zasięgu.

Tym samym mieszkańcy miasta i okolic nie mają najmniejszych szans. Częściową alternatywą są funkcjonalne, budowane na indywidualne zamówienie schrony prywatne. Mieszczą się pod ziemią, często głęboko, z własnym ujęciem wody, prądu, kanalizacją i wentylacją wyposażoną w specjalne filtry. Dobrze zaopatrzone i co najważniejsze ukryte, dadzą schronienie tym, którzy znajdują się w pewnej odległości od epicentrum wybuchu. Można w nich przetrwać nawet kilka tygodni, tylko… po co?

Podczas konfliktu najważniejszym jest przeżycie, do tego celu służą różne środki. Najważniejsze są: woda i żywność paliwo, później opatrunki i podstawowy pakiet lekarstw. Niezbędne są też zgromadzone przez lata kosztowności, które podczas wojny stanowią praktycznie jedyną walutę. Pieniądze zwykle tracą wartość. Kluczowym do ochrony i obrony siebie i bliskich są pozbawione elektroniki środki transportu bez uwzględnienia samochodów, które w razie konfliktu skutecznie blokują główne arterie, oraz broń. Ponieważ rząd boi się obecnie liberalizacji prawa o posiadaniu broni, obrona jest utrudniona i ograniczona do tzw broni białej. To poważny błąd i historycznie niczym nie uzasadniony. Jak uczy historia Polski broń i amunicja w polskich domach znajdowała się od zawsze do chwili, gdy władzę przejęli komuniści, rujnując to, co oczywiste.

______________________

(mrf.)